Podstawowe zasady biblijne

Nowe życie

Ulotka ta została przygotowana przez redakcję miesięcznika Testimony w celu zachęcenia do studiowania biblijnych zasad, zarówno samodzielnie jak i w eklezji. Więcej ulotek z tej serii można znaleźć na stronie polskich chrystadelfian:

prawdybiblijne.com

Ogrom zmiany, która towarzyszy każdemu, kto staje się uczniem Chrystusa, jest opisany następująco: Lecz Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, z powodu swojej wielkiej miłości, którą nas umiłował; i to wtedy, gdy byliśmy umarli w grzechach, ożywił nas razem z Chrystusem, gdyż łaską jesteście zbawieni (Ef 2,4-5).

Dalej Paweł podkreśla: Pamiętajcie, że wy […] byliście w tamtym czasie bez Chrystusa, obcy względem społeczności Izraela i obcy przymierzom obietnicy, niemający nadziei i bez Boga na świecie. Lecz teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa (ww. 11-13).

Przed wiarą byliśmy martwi; przez wiarę i chrzest jesteśmy ożywiani. Kolejna analogia odkreśla zmianę: Byliście bowiem niegdyś ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu. Postępujcie jak dzieci światłości (5,8).

Nowe narodziny

Początkiem chrześcijańskiego życia są nowe narodziny. Jest to skutek działania Słowa Bożego na umysł tych, którzy je usłyszą: Będąc odrodzeni nie z nasienia zniszczalnego, ale z niezniszczalnego, przez słowo Boże, które jest żywe i trwa na wieki. Gdyż wszelkie ciało jest jak trawa, a wszelka chwała człowieka jak kwiat trawy. Trawa uschła, a jej kwiat opadł; lecz słowo Pana trwa na wieki. A jest to słowo, które zostało wam zwiastowane (1 P 1,23-25).

Nowonarodzony również potrzebuje pokarmu, a jest nim znowu Słowo Boże: Odrzucając więc wszelką złośliwość, wszelki podstęp i obłudę, zazdrość i wszelkie obmowy; jak nowo narodzone niemowlęta pragnijcie czystego mleka słowa [Bożego], abyście dzięki niemu rośli (2,1-2).

Dzieci Boże

Słowo, w które się uwierzyło, pochodzi od Boga, więc ci, którzy są z niego zrodzeni, są dziećmi Bożymi. Zostaje to potwierdzone, kiedy się pokazuje, że wiara jest wiarą w ewangelię, a także przez chrzest: Wszyscy bowiem jesteście synami Bożymi przez wiarę w Chrystusa Jezusa. Bo wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyodzialiście się w Chrystusa (Ga 3,26-27).

Chrzest wiąże nas z Chrystusem przez to, że na nowo odgrywamy scenę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa jako symbol naszego zamiaru prowadzenia nowego życia według wzoru Jezusa: Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Jezusie Chrystusie, w jego śmierci zostaliśmy ochrzczeni? Zostaliśmy więc pogrzebani z nim przez chrzest w śmierci, aby jak Chrystus został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca, tak żebyśmy i my postępowali w nowości życia (Rz 6,3-4).

W rzeczy samej, jest to Bożą intencją, żeby wszyscy wierzący rozwijali charaktery takie, jak ten Jezusa: Tych bowiem, których on przedtem znał, tych też przeznaczył, aby stali się podobni do obrazu jego Syna, żeby on był pierworodny między wieloma braćmi (8,29); Tak więc jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; to, co stare, przeminęło, oto wszystko stało się nowe (2 Kor 5,17).

Wzięcie krzyża

Jezus wyraźnie wskazał wyzwanie nowego życia: Mówił też do wszystkich: Jeśli ktoś chce pójść za mną, niech się wyprze samego siebie, niech bierze swój krzyż każdego dnia i idzie za mną. Kto bowiem chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mojego powodu, ten je zachowa (Łk 9,23-24).

Jest to życie polegające na tym, żeby siebie samego umieścić na drugim miejscu za wykonywaniem woli Bożej i zaspokajaniem potrzeb innych. Cel ucznia wyraża się w słowach: szukajcie najpierw królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, gdyż uczeń wie, że wszystko [to, jest co w życiu niezbędne] będzie wam dodane (Mt 6,33). To nowe podejście oznacza, że nie mamy tu bowiem miasta trwałego, lecz tego przyszłego szukamy (Hbr 13,14). Wierzący jest teraz obcym i pielgrzymem w tym świecie, albowiem nasza ojczyzna jest w niebie, skąd też oczekujemy Zbawiciela, Pana Jezusa Chrystusa. On przemieni nasze podłe ciało, aby było podobne do jego chwalebnego ciała, zgodnie ze skuteczną mocą, którą też może poddać sobie wszystko (Flp 3,20-21).

Prowadzenie nowego życia

Uczenie się z przykładu Jezusa zachęca ucznia do dokonania świadomego przesunięcia od zachowań, które są opisane jako stary człowiek, wiedziony przez zwodnicze żądze, do nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i w prawdziwej świętości (Ef 4,22-24). Podążanie za zwodniczymi żądzami skutkuje uczynkami ciała (patrz List do Galatów 5,19-21); nowy człowiek wytwarza owoc Ducha, którym jest miłość, radość, pokój, cierpliwość, życzliwość, dobroć, wiara; łagodność, powściągliwość. Przeciwko takim nie ma prawa (ww. 22-23), ponieważ ci, którzy należą do Chrystusa, ukrzyżowali swoje ciało wraz z namiętnościami i pożądliwościami (w. 24). Wsparcie dla nowego życia pochodzi z czytania i rozważania Słowa Bożego (Ps 119,105.130; Kol 3,16; 1 Tm 4,13; 2 Tm 3,15-17); modlitwy (Mt 6,5-15; Dz 2,42; Rz 12,12; Ef 6,18; Flp 4,6; 1 Tes 5,17); wspominania śmierci i zmartwychwstania Jezusa w pamiątkowych symbolach (Dz 2,42; 1 Kor 11,23-33); oraz społeczność z innymi wierzącymi Ga 6,10; Hbr 10,24,25; 1 P 2,17).

Nasza relacja z państwem opiera się na przestrzeganiu praw kraju, w którym żyjemy (Rz 13; Tt 3,1; 1 P 2,13-17). Jeżeli zdarza się taka sytuacja, że państwo wymaga nieposłuszeństwa wobec prawa Bożego, wówczas należy stosować się do przykładu apostołów: Bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi (Dz 5,29). Nasza relacja z innymi zawiera się w słowach: Dlatego więc, dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a zwłaszcza domownikom wiary (Ga 6,10). W rzeczy samej, Jezus wymaga od nas: Miłujcie waszych nieprzyjaciół, błogosławcie tym, którzy was przeklinają, dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą i módlcie się za tych, którzy wam wyrządzają zło i prześladują was, abyście byli synami waszego Ojca, który jest w niebie (Mt 5,44-45). Nasze nowe życie powinno być wyraźnie widoczne dla innych, stając się tym samym naszym świadectwem, dzięki któremu możemy zachowywać słowo życia (Flp 2,14-16; 1 P 3,15). Nie będziemy się nastawiać na pokładanie ufności w niepewnych bogactwach, ale raczej mając […] jedzenie i ubranie, poprzestawajmy na tym (1 Tm 6,8).

Pozytywna korzyść

Nowe życie jest bardzo wartościowe. Podążanie drogami Boga wybawia nas od fizycznych i psychicznych udręk, które często są konsekwencjami grzesznego życia. Paweł przypomina nam, że pobożność do wszystkiego jest przydatna, gdyż zawiera obietnicę życia obecnego i przyszłego (1 Tm 4,8). Umożliwia nam czerpanie korzyści z opatrznościowej pieczy Boga (Hbr 1,14), albowiem On obiecał: Nie porzucę cię ani nie opuszczę (13,5). A nawet, jeżeli będziemy zmuszeni cierpieć za wiarę, mamy zapewnienie, że cierpienia teraźniejszego czasu nie są godne porównywania z tą przyszłą chwałą, która ma się w nas objawić (Rz 8,18). Jezus sam ustanowił przykład, ponieważ jego wybór był jednoznaczny: Patrząc na Jezusa, twórcę i dokończyciela wiary, który z powodu przygotowanej mu radości wycierpiał krzyż, nie zważając na hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga (Hbr 12,2).

Nowe życie to szkoła, w której uczymy się rozwijać zrównoważone, duchowe charaktery, które Bóg uzna za odpowiednie, by przyoblec je w nieśmiertelność i dać im udział w Jego Królestwie.

Cytaty: Biblia Tysiąclecia, wyd. V (ST); Uwspółcześniona Biblia Gdańska (NT)

1. Nowe życie