Podstawowe zasady biblijne

Miłość

Ulotka ta została przygotowana przez redakcję miesięcznika Testimony w celu zachęcenia do studiowania biblijnych zasad, zarówno samodzielnie jak i w eklezji. Więcej ulotek z tej serii można znaleźć na stronie polskich chrystadelfian:

prawdybiblijne.com

Miłość Boża dalece przewyższa miłość naturalną; niemniej jednak, miłość między mężem a jego żoną jest typowa dla miłości Boga do Izraela i Chrystusa do eklezji. W języku greckim jest słowo na miłość Boga, mianowicie agapē, i słowo na miłość naturalną, phileō. W hebrajskim Starym Testamencie, jednak, jest jedno słowo, ahab, zarówno na miłość Boga i miłość naturalną.

Agapē jest opisywana jako miłość ofiarna, ponieważ jest to miłość do osoby sprzeczna z naturalnymi odczuciami, gdy nie istnieje powód do miłości. Najlepiej wyraża się ona w słowach: Bóg zaś okazuje nam swoją miłość przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami (Rz 5,8).

Phileō znaczy być przyjacielem lub darzyć sympatią (co wskazuje na osobiste przywiązanie jako kwestię sentymentu lub uczucia). Agapē jest szersza, jak pokazuje powyższy cytat. W prawie każdym miejscu, gdzie słowo to jest użyte, ma ono związek z miłością Boga. W kilku nielicznych przykładach jest użyte w taki sposób, jak mówi się o miłości świata, być może dlatego, że agapē wyraża pojęcie zamierzonego działania w przeciwieństwie do działania naturalnego. Jeżeli odwracamy się od Prawdy ku światu, jest to rozmyślne działanie w opozycji do Prawdy.

Boża miłość do nas

Miłość agapē jest tak związana z Bogiem, że czytamy, że Bóg jest miłością. Stąd słowa:

Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga, a każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga. Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością. W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki niemu. W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy.

(1 J 4,7-10)

Boży charakter to miłość. W języku hebrajskim, słowo ‘imię’ ma też znaczenie ‘charakter’, a imię Boże jest objawione w Księdze Wyjścia 34. Mojżesz pragnął poznać Boże zamysły, aby mógł Go poznać i ujrzeć Jego chwałę (Wj 33,13-18), a Jahwe odpowiedział:

Ja ukażę ci mój majestat i ogłoszę przed tobą imię Pana [Jahwe], gdyż Ja wyświadczam łaskę, komu chcę, i miłosierdzie, komu mi się podoba.

(w. 19)

Później, rano, Mojżesz wszedł na górę Synaj z kamiennymi tablicami, a Jahwe ogłosił tam Swoje Imię:

I zstąpił Pan [Jahwe] w obłoku, i stanął tam z nim, i zawołał imieniem Pan [Jahwe]. Bo przechodząc Pan [Jahwe] przed twarzą jego, wołał: Pan [Jahwe], Pan [Jahwe], Bóg [El] miłosierny i litościwy, nie rychły do gniewu, a obfity w miłosierdziu i w prawdzie; Zachowujący miłosierdzie nad tysiącami, gładzący nieprawość i przestępstwo i grzech, nie usprawiedliwiający winnego, nawiedzając nieprawość ojcowską w synach i w synach synów ich do trzeciego i do czwartego pokolenia.

(34,5-7 BG)

W Imieniu tym wyrażone są przymioty miłości. Zwróćmy uwagę na przymioty miłości Bożej, miłosiernej, łaskawej, cierpliwej i obfitującej w dobroć i prawdę. Lecz On żadną miarą nie będzie oczyszczał winnych. Ostatnia część powyższego cytatu jest uściślona w Księdze Wyjścia 20,5, gdzie czytamy: …który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą.

Widzimy zatem, że miłość jest połączeniem dobroci i surowości. Stąd słowa apostoła Pawła w Liście do Rzymian 11,22: Przyjrzyj się więc dobroci i surowości Bożej. Surowość okazuje się wobec tych, co upadli [w tym wypadku Izraela], a dobroć Boża wobec ciebie [poganinie], jeśli tylko wytrwasz w tej dobroci; w przeciwnym razie i ty będziesz wycięty. Również słowa w 1 Liście do Koryntian 13,6, który mówi, że miłość nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą (w oryginale na określenie miłości użyte jest słowo agapē).

Nasza miłość do innych

W 1 Liście do Koryntian 13,4-7 jest piętnaście elementów miłości, wszystkie warte rozpatrzenia. Miłość:

1. jest cierpliwa – powściąga się, okazuje hart ducha, jest nieskora do gniewu;

2. jest łaskawa – okazuje przydatność, jest łagodna;

3. nie zazdrości – nie okazuje błędnej żarliwości, nie jest zazdrosna;

4. nie szuka poklasku – nie chełpi się, nie przechwala się;

5. nie unosi się pychą – nie jest nadęta, dumna ani wyniosła;

6. nie dopuszcza się bezwstydu – nie jest pozbawiona odpowiedniego sposobu bycia, nie postępuje z moralnym kalectwem;

7. nie szuka swego – patrz List do Filipian 2,4;

8. nie unosi się gniewem – nie daje się podburzać, nie irytuje się;

9. nie pamięta złego – nie czyni spisu przewinień, aby oceniać bądź osądzać;

10. nie cieszy się z niesprawiedliwości – nie znajduje przyjemności w tym, co jest sprzeczne z prawością ani w nieprzyzwoitości, która jest odrażająca;

11. współweseli się z prawdą – raduje się w prawdzie jako objawionej rzeczywistości leżącej u podstaw i zgadzającej się z wyglądem zewnętrznym;

12. wszystko znosi – przykrywa milczeniem, trwa cierpliwie;

13. wszystkiemu wierzy – ma wiarę we wszystkie rzeczy w Bożym Słowie;

14. we wszystkim pokłada nadzieję – ma nadzieję, ufa; patrz List do Rzymian 8,24;

15. wszystko przetrzyma – znosi próby, ma hart ducha i wytrwałość, pozostaje, gdy wszyscy inni odchodzą, dzielnie znosi cierpienie.

Liczba piętnaście jest używana w związku z przysięgą lub obietnicą złożoną Bogu w przypadku mężczyzny w wieku sześćdziesięciu lat lub starszego (Kpł 27,7). Być może jest to przypomnienie, że miłość jest znakiem dojrzałości w Prawdzie (Kol 3,14) i że powinniśmy obiecywać, że będziemy dążyli do tego, by chodzić w miłości. Dobrą praktyką jest uczenie się na pamięć tych przymiotów miłości i powtarzanie ich w modlitwie do naszego niebieskiego Ojca, gdy prosi się o Jego pomoc, byśmy manifestowali je w naszym życiu.

Stwierdziliśmy na początku, że miłość między mężem a żoną jest wzorcem dla Bożej miłości do Izraela i miłości Chrystusa do eklezji. Najwyższym wyrazem Bożej miłości jest to, że dał Syna Swojego jednorodzonego (J 3,16). Stąd słowa apostoła Pawła: Mężowie miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował kościół [eklezję] i wydał za niego samego siebie […] Mężowie powinni miłować swoje żony, tak jak własne ciało (Ef 5,25.28).

Ofiara Pana Jezusa Chrystusa była manifestacją prawdziwej miłości agapē, a my jesteśmy napominani, żeby manifestować tę ofiarną miłość do eklezji: My także winniśmy oddać życie za braci (1 J 3,16). Celem miłości Chrystusa było, aby osobiście stawić przed sobą kościół [eklezję] jako chwalebny (Ef 5,27); tak więc naszym celem wobec siebie nawzajem powinno być to, abyśmy pomagali sobie wzajemnie w osiągnięciu Królestwa (1 Tes 2,19).

Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy: z nich zaś największa jest miłość.

(1 Kor 13,13)

BG: Biblia Gdańska; pozostałe cytaty: Biblia Tysiąclecia, wyd. IV

1. Miłość