Podstawowe zasady biblijne

Manifestacja Boga

Ulotka ta została przygotowana przez redakcję miesięcznika Testimony w celu zachęcenia do studiowania biblijnych zasad, zarówno samodzielnie jak i w eklezji. Więcej ulotek z tej serii można znaleźć na stronie polskich chrystadelfian:

prawdybiblijne.com

A zaprawdę wielka jest tajemnica pobożności, że Bóg objawiony jest w ciele, usprawiedliwiony jest w duchu, widziany jest od Aniołów, kazany [=głoszony] jest poganom, uwierzono mu na świecie, wzięty jest w górę do chwały.

(1 Tm 3,16 BG)

Bo żywot objawiony jest i widzieliśmy, i świadczymy i zwiastujemy wam on żywot wieczny, który był u Ojca, i objawiony nam jest.

(1 J 1,2 BG)

Manifestacja Boga

…to przejaw Bożej chwały w Jego stworzeniu, Jego podstawowego celu we wszelkim stworzeniu (Lb 14,21). Jest szczególnie widoczna w przejawianiu się Jego charakteru i atrybutów.

Gdy Adam upadł, nie przejawiał już obrazu swojego Stwórcy, jak wcześniej, i został wygnany (Rdz 1,27; 3,24). Bożym zamiarem jest to, by mężczyźni i kobiety stawali się jeszcze większymi przejawami Jego samego niż pierwotnie Adam i Ewa.

Bóg – źródło wszystkiego

Nikt nie może zobaczyć Boga i pozostać przy życiu (Wj 33,20; 1 Tm 6,16; J 1,18). Pokazywał się więc On przez pośredników, przez manifestacje Boga.

Bóg został objawiony w znaczeniu Swojego imienia, Jahwe. Anioł w gorejącym krzewie przemawiał do Mojżesza (Wj 3,2) jako Bóg Jestem… (w. 6). Wyjaśnił Swoje imię jako oznaczające Jestem, który jestem (w. 14) lub Będę, który będę (BG), co podkreśla, że Jest Bogiem przyszłości tak samo, jak teraźniejszości i przeszłości (6,2-8). Jego Imię jest upamiętnieniem dla przyszłych pokoleń (3,15), zwłaszcza dla tych, których stwarza jako manifestacje Siebie samego i którzy staną się częścią otoczonego chwałą Izraela symbolizowanego przez krzew, który płonął, lecz nie został strawiony ogniem (Ps 22,31; Oz 12,5-6; Iz 53,10; 2 P 1,4).

On jest Źródłem i Ożywicielem wszystkich rzeczy, a one stworzone zostały na Jego chwałę (1 Kor 8,6; Dz 17,28; Rz 11,36).

Objawiony w aniołach

Aniołowie okazywali radość Bożą (Hi 38,7; Łk 2,10-14), nieśli Imię Boga (Rdz 16,13; 18,1; Wj 23,20-21), a podczas wyjścia z Egiptu i przy górze Synaj okazywali Bożą moc i chwałę (Wj 14,19-20; Dz 7,38). Anioł Jahwe ogłosił Jego Imię i charakter Mojżeszowi: miłosierny i litościwy, cierpliwy, bogaty w łaskę i wierność (Wj 34,6-7).

Objawiony w Chrystusie

Słowo [Logos] było Bogiem – czyli myśl, umysł i zamiar Boży zostały wyrażone w mowie, a później osobowo w ciele adamowym jako Syn Boży jednorodzony od Ojca przez przyćmiewającą moc Ducha Świętego (J 1,1.14.18; 2 Sm 7,14; Łk 1,35). W efekcie nazwano go Emmanuel, Bóg z nami (Mt 1,23; Iz 7,14).

Jednym celem jego manifestacji jako Syna Bożego było zniszczenie dzieł diabła (1 J 3,8; Hbr 2,14). Istotne jest, by uznać, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele (1 J 4,2-3; 2 J 1,7).

Istniejąc w postaci Bożej poprzez narodziny, jest obrazem Boga niewidzialnego, odbiciem Jego istoty (Flp 2,6; Kol 1,15; Hbr 1,3). On dał nam poznać Ojca i objawił Jego imię (J 1,18; 17,6.26). W nim widoczny był Ojciec (12,45)

Przyniósł życie rasie ludzkiej i był przez to światłością ludzi (J 1,4-9; 12,46; 2 Kor 4,4). Światłość ta nie pochodzi od niego samego, ale od Ojca, świecąc w naszych sercach, by olśnić nas jasnością poznania chwały Bożej na obliczu Chrystusa (2 Kor 4,6; J 1,14-17).

Przez służbę i cierpienie został uczyniony doskonałym, pełnym wyrazem swojego Ojca (Flp 2,7-8; Hbr 2,10; 5,8-9). Dlatego został wzbudzony to wyrazu Boga w boskiej naturze, dziedzicząc imię wyższe od aniołów i wychwalając Boga (Hbr 5,5; 1,4; Flp 2,9-11). Jest teraz namaszczonym Synem Ojca w większym sensie (Dz 13,33; Hbr 1,9). Nosi imię Jahwe naszą Sprawiedliwością i, szczególnie gdy powróci, ludzie będą kłaniać się Ojcu przez niego, a chwała jego zostanie objawiona (Iz 45,23; Jer 23,5-6).

Chrystadelfianie nie są ani arianami, socynianami, ani trynitarianami, lecz tymi, którzy wierzą w „wielką tajemnicę pobożności, Bóstwo zamanifestowane w ciele”, jak objaśnia „Objawienie Tajemnicy”, głoszone przez apostołów (John Thomas, Eureka – An Exposition of the Apocalypse (Naświetlenie Apokalipsy), tom 2, str. 336).

Objawiony w wiernych ludziach wszystkich wieków

Przyjęcie Słowa Bożego zostaje uczynione znakiem członka Elohim, jak w przypadku sędziów Izraela (J 10,34-36; Ps 82,1.6; Wj 21,6; 22,8.28).

Zanurzenie w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego (Mt 28,19) wymaga zrozumienia, uwierzenia i posłuszeństwa wobec prawdy określonej w Słowie Bożym. Przez to stajemy się dziećmi Bożymi – czyli rodzimy się ponownie [w niektórych tłumaczeniach: z miejsca na górze] (J 3,3). Manifestacja Boga powinna być częścią codziennego życia Bożego człowieka, mężczyzny czy kobiety (1 Tm 6,6-11; 2,10). Przestrzeganie doktryny Chrystusa jest niezbędne, a przez nie „posiadamy”, czyli manifestujemy zarówno Ojca, jak i Syna (2 J 1,9; 1 J 5,12).

Nawet teraz jesteśmy synami Bożymi (1 J 3,2), lecz jesteśmy przemieniani lub dostosowywani do obrazu Syna Bożego (2 Kor 3,18; 4,6-7; Rz 8,29; 1 J 3,10).

Eklezja, jedno ciało Chrystusa, jest duchowo jednym z Chrystusem (1 Kor 10,16-17; 12,12-13; Gal 3,27-28; Ef 4,12). On jest jego głową, przez niego też jego członki dostępują chwały Bożej (Ef 5,23-27; J 17,22-23).

Zostanie objawiony w świętych

Przyszła manifestacja Boga w świętych spełni obietnice i proroctwa:

- uczestnictwa w boskiej naturze, niezniszczalnej i nieśmiertelnej (2 P 1,4; 1 Kor 15,53-54; Jk 1,12);

- panowania w chwale z Chrystusem na ziemi (Dn 7,27; 2 Tm 2,12; Ap 5,10).

Synowie Boży są przyprowadzani do przyszłej chwały, i przez uświęcenie poprzez Jezusa są z jednego Ojca wraz z nim (Hbr 2,10-11). Człowiek śmiertelny nie potrafi docenić pełnej doniosłości tej chwały (1 J 3,2). Tytuł Boży „Ojciec chwały” nabierze szerszego znaczenia poprzez bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych (Ef 1,17-18; Kol 1,27). My czekamy na chwałę, który ma się w nas objawić, objawienie się synów Bożych, uczestniczenie w wolności i chwale dzieci Bożych, odkupienie naszego ciała (Rz 8,18.19.21.23). Dzisiaj jesteśmy albo przyszłymi manifestacjami Boga jako święci, już noszącymi pewne boskie podobieństwo, albo manifestacjami człowieka naturalnego, przeciwnika Boga (1 J 4,4).

BG: Biblia Gdańska; BW: Biblia Warszawska; pozostałe cytaty: Biblia Tysiąclecia, wyd.

1. Manifestacja Boga