Podstawowe zasady biblijne

Kapłaństwo

Jezusa Chrystusa

Ulotka ta została przygotowana przez redakcję miesięcznika Testimony w celu zachęcenia do studiowania biblijnych zasad, zarówno samodzielnie jak i w eklezji. Więcej ulotek z tej serii można znaleźć na stronie polskich chrystadelfian:

prawdybiblijne.com

Biblia uczy, że istnieje ogromna przepaść między Bogiem nieba, Wszechmocnym Stworzycielem, a upadłym rodzajem ludzkim, która jest skutkiem buntu człowieka i grzechu. Bóg ogłasza: Bo jak niebiosa górują nad ziemią, tak drogi moje – nad waszymi drogami i myśli moje – nad myślami waszymi (Iz 55,9). Oczy Boga są zbyt czyste, aby mogły patrzeć na zło, podczas gdy upadły człowiek, nawet najlepszy, jest całkowitą marnością (Ha 1,13 BW; Ps 39,5 UBG). Dlatego też ludzie od dawna uznają potrzebę istnienia jakiegoś pośrednika, mediatora, który mógłby orędować za nimi u Boga. Hiob lamentował: Oby się godziło wieść spór człowiekowi z Bogiem, i jako synowi człowieczemu z bliźnim swym! (Hi 16,21). Bóg zaś odpowiedział na tę potrzebę przez wyznaczenie kapłanów.

Urząd kapłański

W Księdze Rodzaju znajdujemy aluzje sugerujące istnienie kapłanów rodzinnych w wieku patriarchów; a kiedy Bóg ustanowił Izrael jako Swój lud wybrany, pouczył Mojżesza, żeby wyznaczył jako kapłanów dla narodu dom Aarona z plemienia Lewiego: Ty zaś rozkaż bratu twemu, Aaronowi, i jego synom, wybranym spośród Izraelitów, podejść do ciebie, aby Mi służyli jako kapłani (Wj 28,1). Mieli nosić specjalne szaty do służby w przybytku, przenośnym miejscu oddawania czci i mieli zostać poświęceni przez Mojżesza na swój urząd (rozdz. 28-29).

Podstawowym obowiązkiem kapłanów było składanie ofiar, codziennych i tych związanych z wyznaczonymi świętami, jako aktów oddawania czci, tak aby Bóg symbolicznie zamieszkiwał pośród Swojego ludu (29,44-45) i przez to był dostępny dla ich dziękczynienia i próśb o przebaczenie. Proces otrzymywania przebaczenia i pojednania z Bogiem obejmował ofiarę za grzech złożoną z konkretnego zwierzęcia. Kapłan działał tutaj jako pośrednik, składając krew w ofierze na ołtarzu: W ten sposób kapłan dokona przebłagania za grzech naczelnika rodu, a będzie mu odpuszczony (Kpł 4,26.31.35 itd.).

Ograniczenia tego systemu kapłaństwa zostały objaśnione w Liście do Hebrajczyków. Po pierwsze, kapłani byli sami grzesznikami, mieli potrzebę przebaczenia: Jeżeli ten grzech popełni namaszczony kapłan, tak że jego wina spada na lud, to złoży Panu jako ofiarę przebłagalną za grzech, który popełnił, młodego cielca bez skazy (Kpł 4,3-12). Wskutek tego sami byli śmiertelni: tamtych kapłanów było wielu, gdyż śmierć nie pozwoliła im trwać na zawsze (Hbr 7,23). Po drugie, konieczne było nieustanne powtarzanie ofiar za każdym razem, kiedy popełniony został nowy grzech, co pokazuje, że nie rozprawiały się one prawdziwie z grzechami ludzi: Niemożliwe jest bowiem, aby krew wołów i kozłów gładziła grzechy. […] A każdy kapłan staje codziennie do wykonywania służby Bożej, wiele razy składając te same ofiary, które nigdy nie mogą zgładzić grzechów (10,4.11).

Kapłaństwo wyższego porządku

Lewicki system kapłaństwa należy zatem postrzegać jako tymczasowy, zapowiadający prawdziwy sposób, przez który Bóg postanowi zaoferować ludziom całkowite i trwałe przebaczenie, poprzez ofiarę Jego Syna, Jezusa Chrystusa. On miał być zarówno doskonałą ofiarą jak i nieśmiertelnym kapłanem. Jezus umożliwił jedno i drugie, ponieważ mimo tego, że w pełni dzielił naturę śmiertelnego człowieka, był całkowicie poddany woli swojego Ojca: Chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał. A uczyniony doskonałym, stał się sprawcą wiecznego zbawienia dla wszystkich, którzy są mu posłuszni (5,8-9).

Kapłaństwo Jezusa jest wyższego porządku, ustanowione przez Boga i potwierdzone przysięgą w niezwykłym psalmie Dawida: Powiedział PAN do mego Pana: Usiądź po mojej prawicy, aż położę twoich wrogów jako podnóżek pod twoje stopy […]. PAN przysiągł i nie będzie żałował: Ty jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka (110,1.4 UBG). Ten Melchizedek był królem, a także kapłanem w Salem (Jerozolimie) na długo przed czasami kapłaństwa Aarona. Wyszedł Abrahamowi na spotkanie i ogłosił nad nim błogosławieństwo: Melchizedek zaś, król Szalemu, wyniósł chleb i wino; a ponieważ był on kapłanem Boga Najwyższego, błogosławił Abrama, mówiąc: Niech będzie błogosławiony Abram przez Boga Najwyższego, Stwórcę nieba i ziemi! Niech będzie błogosławiony Bóg Najwyższy, który w twe ręce wydał twoich wrogów! (Rdz 14,18-20).

Ten „porządek” łączy więc role króla i kapłana; Jezus został z woli Bożej mianowany Arcykapłanem, wyższym nawet od Melchizedeka (Hbr 3,1), i przyszłym władcą Królestwa Bożego na ziemi, władającym z tronu Dawida w Jerozolimie (Łk 1,31-33). Otrzymał nieśmiertelność i został wywyższony do samego nieba, a teraz sprawuje wieczne kapłaństwo w samej obecności Boga: Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni zbudowanej ręką, która była odbiciem prawdziwej, ale do samego nieba, aby teraz stawać dla nas przed obliczem Boga (Hbr 9,24).

Pozycja Jezusa jako Arcykapłana jest podkreślona w liście do Hebrajczyków, ponieważ istniało niebezpieczeństwo, że jego odbiorcy, pierwszowieczni żydowscy chrześcijanie, odwrócą się z powrotem do judaizmu i lewickiego kapłaństwa świątyni, które zostało teraz zastąpione. Konieczne było pokazanie im, że Jezus jest tą jedną osobą w całej historii godną wykonywania tej roli, przez co zbędna staje się potrzeba jakiegokolwiek ziemskiego kapłana. Zademonstrował to swoim działaniem Kajfasz, żydowski arcykapłan, który potępił Jezusa: z chwilą, gdy Jezus przyznał, że jest Mesjaszem, Synem Boga, Kajfasz rozdarł swoje szaty (Mk 14,63), co było czynnością zabronioną na podstawie prawa (Kpł 21,10), a tym samym symbolicznie doprowadził kapłaństwo lewickie do końca.

Równocześnie modlitwa Jezusa zapisana w Ewangelii Jana 17, wygłoszona zapewne na świątynnym dziedzińcu tuż przed jego aresztowaniem i procesem, często jest określana jako modlitwa Arcykapłana. W niej Pan oręduje za swoimi uczniami i za ich jednością w nim: Ojcze święty, zachowaj w twoim imieniu tych, których mi dałeś, aby byli jedno jak i my (w. 11).

Wielki Arcykapłan

Dzięki łasce Bożej prawdziwi wierzący w nadzieję Izraela otrzymali bezgrzesznego orędownika, wielkiego Arcykapłana w obecności samego Boga. „Kapłani” chrześcijaństwa nie mają żadnego biblijnego usankcjonowania dla swoich roszczeń, by orędować za mężczyznami i kobietami: Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus, który wydał samego siebie na okup za wszystkich, na świadectwo we właściwym czasie (1 Tm 2,5-6).

Ponadto jest on pośrednikiem w pełni świadomym naszych utrapień i problemów: Nie mamy bowiem najwyższego kapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz kuszonego we wszystkim podobnie jak my, ale bez grzechu. Przystąpmy więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej chwili (Hbr 4,15-16). Jest to odległe od teoretycznej czy abstrakcyjnej koncepcji, kapłaństwo Jezusa jest rzeczywiste i przemożne w życiu jego uczniów, podczas gdy on broni ich sprawy przed tronem Ojca.

BW: Biblia Warszawska; pozostałe cytaty: Biblia Tysiąclecia, wyd. V (ST); Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG) (NT i Psalmy)

1. Kapłaństwo Jezusa Chrystusa