Podstawowe zasady biblijne

Jerozolima, miasto

wielkiego króla

Ulotka ta została przygotowana przez redakcję miesięcznika Testimony w celu zachęcenia do studiowania biblijnych zasad, zarówno samodzielnie jak i w eklezji. Więcej ulotek z tej serii można znaleźć na stronie polskich chrystadelfian:

prawdybiblijne.com

Wspaniałe wzgórze, radością jest całej ziemi; góra Syjon, kraniec północy, jest miastem wielkiego Króla.

(Ps 48,3)

Już stoją nasze nogi w twych bramach, o Jeruzalem, Jeruzalem, wzniesione jako miasto gęsto i ściśle zabudowane. Tam wstępują pokolenia, pokolenia Pańskie, według prawa Izraela, aby wielbić imię Pańskie.

(122,2-4)

Wspaniałe rzeczy głoszą o tobie, o miasto Boże!

(87,3)

Centralne miejsce w przesłaniu zbawienia w Biblii zajmuje wybrany przez Boga naród Izraela oraz dana im przez Niego ziemia. To właśnie z tego narodu i do tej ziemi przyszedł Jego jednorodzony Syn, z obietnicą złożoną jego matce, że Pan Bóg da mu tron jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a jego panowaniu nie będzie końca (Łk 1,32-33).

Ten tron Dawida był siedzibą królestwa Izraela w Jerozolimie, które zostało obiecane potomkom Dawida, a zatem ostatecznie samemu Jezusowi (1 Krn 17,11-12; 28,5; 29,23). Dlatego Jerozolima jest utożsamiana z przyszłą lokalizacją zwierzchnictwa Pana Jezusa Chrystusa nad Królestwem Bożym; przyjmie rolę stolicy jego ogólnoświatowych rządów.

Historia Jerozolimy

Jerozolima pojawia się po raz pierwszy w historii około roku 1900 p.n.e. jako Salem, miasto na wzgórzu, kojarzone z królem/kapłanem Melchizedechem, który spotkał tam i pobłogosławił Abrahama, praojca Izraelitów (Rdz 14,18-20). Później jest wspomniana pod nazwą Jebus (Joz 18,28), jako miejsce zamieszkiwania kananejskiego plemienia Jebusytów. To właśnie od Jebusytów Dawid zdobył miasto około 1004 p.n.e. i uczynił je stolicą Izraela, określaną również jako Syjon oraz miasto Dawida (1 Krn 11,4-7).

W okresie podzielonej monarchii, Jerozolima nadal była stolicą południowego królestwa Judy. Została zdobyta i zniszczona przez Babilończyków w roku 587 p.n.e. (2 Krl 25,1-10), ale odbudowano ją w czasach imperium perskiego (Ezd 1,1-4; Ne 2,17; 6,15). Pozostawała głównym miastem w okresie zarówno greckim, jak też rzymskim, lecz została ponownie zniszczona, a świątynia spalona przez Rzymian w roku 70 n.e.

W kolejnych wiekach Jerozolima była w różnych czasach okupowana przez Bizantyjczyków, Persów, Arabów, krzyżowców, i Turków, aż ostatecznie dostała się pod zarząd Brytyjski w następstwie pierwszej wojny światowej. Po założeniu państwa Izrael w roku 1948 miasto było podzielone między Izrael i Jordan aż do wojny sześciodniowej w roku 1967, gdy została ponownie zjednoczona, by stać się współczesną stolicą Izraela.

Miejsce dla Bożego Imienia

Znaczenie Jerozolimy, która to nazwa oznacza prawdopodobnie fundament pokoju, jest w Biblii daleko większe niż po prostu administracyjnej stolicy Izraela. Jeszcze zanim naród wkroczył do kraju pod Jozuem, Bóg wyznaczył miejsce, w którym Izrael miał się zbierać, aby oddawać cześć, które to miejsce opisane jest jako zawierające Jego Imię: Lecz gdy przejdziecie Jordan i osiądziecie w ziemi, którą Pan, Bóg wasz, daje wam na własność, a On udzieli wam pokoju ze strony wszystkich wrogów okolicznych – żyć będziecie bezpiecznie. Gdy wybierze sobie Pan, Bóg wasz, miejsce na mieszkanie dla imienia swego… (Pwt 12,10-11). Chociaż o miejscu tym jest mowa dwadzieścia jeden razy, nie jest ono nazwane w Księdze Powtórzonego Prawa, lecz związek z Abrahamem i ofiarą z jego syna Izaaka na górze Moria, jednym z jej wzgórz (Rdz 22,1-2.14), wyraźnie identyfikuje Jerozolimę jako wyznaczony ośrodek dla kultu Izraela.

W konsekwencji, gdy Dawid wstąpił na tron, rozumiał, że Jerozolima jest właśnie tym miejscem, które zostało wybrane przez Boga jako stolica państwa i lokalizacja dla domu Pana, czyli świątyni (1 Krn 21,28; 22,1). Dawid zgromadził wielkie zapasy materiałów na budowę świątyni; przez objawienie otrzymał jej plany i powierzył swemu synowi Salomonowi zadanie wybudowania jej (28,2-6.11-12; 29,1-5). Gdy Salomon objął tron, był wierny temu nakazowi, dlatego też w okresie dwudziestu lat nadzorował wznoszenie zarówno świątyni, jak też pałacu królewskiego (2 Krn 2,1; 3,1; 8,1). Boża akceptacja dla świątyni jako odpowiedniego symbolu Jego duchowej obecności pośród ludu wybranego zaznaczyła się manifestacją Boskiej chwały (7,1) jak też słowami aprobaty skierowanymi do Salomona we śnie (ww. 12-16).

Po babilońskim wygnaniu świątynia została odbudowana w Jerozolimie za namową proroków Aggeusza i Zachariasza (Ez 1,1-4; 5,1-2; 6,14-15). W okresie rzymskim, Herod Wielki zaczął rozbudowę świątyni na większą skalę, lecz ledwo ją ukończono, gdy nastąpiło zniszczenie roku 70 n.e. Była to świątynia, w której bywał Pan Jezus Chrystus, który dwukrotnie oczyścił jej dziedziniec, wyrzucając handlarzy, którzy nadużywali tego miejsca (J 2,13-17; Mt 21,12-13), i poprawnie prorokował o jej upadku z powodu niesprawiedliwości i przemocy jej władców (Mt 23,34-39; 24,1-2).

Obecne konflikty, przyszła chwała

Tak jak biblijni prorocy ogłaszają, że rola narodu żydowskiego w Bożym zamiarze jako Jego świadków będzie niezmienna (Iz 43,10; Rz 11,1-2.25-27), tak też mocno podkreślają przyszłą pozycję Jerozolimy. Sam Jezus przepowiedział nie tylko wypędzenie Żydów z Jerozolimy, ale także ponowne zajęcie jej przez nich w przyszłości (Łk 21,24), co ostatecznie spełniło się po wojnie sześciodniowej w roku 1967. Miasto ma jednak pozostać ogniskiem konfliktów między narodami, co doprowadzi do Armagedonu i powrotu Jezusa; będzie więc nierozwiązywalnym problemem dla światowych przywódców (Za 12,1-3; 14,1-3), tak jak w czasach obecnych.

Jednak słowami tych samych proroków zapewniona jest też przyszła chwała Jerozolimy. Jej świątynia ma zostać odbudowana raz jeszcze, by stanowić centrum kultu dla narodów (Za 14,16; Ez 43,4-7), a Pan Jezus Chrystus ma uczynić ją siedzibą swojego ogólnoświatowego rządu, skąd będą wprowadzane w życie sprawiedliwe Boże prawa, by przynieść sprawiedliwość i pokój (Iz 2,1-4; Mi 4,1-7). Zaiste, ci, którzy są prawdziwymi naśladowcami Jezusa przez wiarę, mają udział w przywileju honorowego obywatelstwa Jerozolimy (Ps 87,5-6) i mogą wyczekiwać czasu, gdy będą świadkami jej przyszłej chwały.

Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed nim wszystkie narody.

Mt 25,31-32

Proście o pokój dla Jeruzalem, niech zażywają pokoju ci, którzy ciebie miłują! Niech pokój będzie w twoich murach, a bezpieczeństwo w twych pałacach! Przez wzgląd na moich braci i przyjaciół będę mówił: «Pokój w tobie!» Przez wzgląd na dom Pana, Boga naszego, będę się modlił o dobro dla ciebie.

(87,3)

Cytaty pochodzą z Biblii Tysiąclecia, wyd. IV

1. Jerozolima, miasto wielkiego króla