Podstawowe zasady biblijne

Co to jest ewangelia

Ulotka ta została przygotowana przez redakcję miesięcznika Testimony w celu zachęcenia do studiowania biblijnych zasad, zarówno samodzielnie jak i w eklezji. Więcej ulotek z tej serii można znaleźć na stronie polskich chrystadelfian:

prawdybiblijne.com

Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony.

(Mk 16,15-16)

Lecz kiedy uwierzyli Filipowi, który nauczał o królestwie Bożym oraz o imieniu Jezusa Chrystusa, zarówno mężczyźni, jak i kobiety przyjmowali chrzest.

(Dz 8,12)

Bo ja [Paweł] nie wstydzę się Ewangelii, jest bowiem ona mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego wierzącego, najpierw dla Żyda, potem dla Greka.

(Rz 1,16)

I stąd Pismo widząc, że w przyszłości Bóg na podstawie wiary będzie dawał poganom usprawiedliwienie, już Abrahamowi oznajmiło tę radosną nowinę: W tobie będą błogosławione wszystkie narody..

(Gal 3,8)

Słowo ‘ewangelia’ znaczy ‘dobra nowina’ lub ‘dobre wieści’. Pochodzi od greckiego słowa euangelion, które występuje 101 razy w Nowym Testamencie. Chociaż słowo ‘ewangelia’ jest słowem nowotestamentowym, jest ono mocno zakorzenione w Starym Testamencie. Jak pokazuje List do Galatów 3,8 (patrz wyżej), ewangelia była głoszona tysiące lat przed narodzeniem Jezusa. Aby zrozumieć dobrą nowinę głoszoną przez Jezusa i jego uczniów, dobrą nowinę, którą Paweł zabrał do cesarstwa rzymskiego, dobrą nowinę, którą otrzymujemy dzisiaj, musimy docenić to, że jej początki można znaleźć przed początkiem czasu. W rzeczy samej, apostoł Paweł stwierdza, że ewangelia, którą on głosi, była głoszona od wieków [wg Biblii Króla Jakuba: od kiedy zaczął się świat] (Dz 3,21). Cztery powyższe cytaty wyraźnie określają znaczenie ewangelii i wyznaczają ramy dla zrozumienia jej:

- uwierzenie w ewangelię przynosi zbawienie;

- zlekceważenie ewangelii przynosi potępienie;

- po uwierzeniu w ewangelię musi nastąpić chrzest;

- przesłanie ewangelii to wiadomości o Królestwie Bożym i dziele Pana Jezusa Chrystusa;

- nadzieja zbawienia jest dostępna dla wszystkich narodowości, tak mężczyzn jak i kobiet;

- wiara w to, że Bóg wykona Swój zamiar doprowadzenia do zbawienia przez Jezusa, pochodzi od słuchania przesłania ewangelii;

- ewangelia, którą otrzymujemy dzisiaj, jest tą samą ewangelią, w którą uwierzył Abraham 4000 lat temu.

Ewangelia zarówno w Starym, jak też Nowym Testamencie

Pisma apostoła Pawła wyraźnie pokazują, że przesłanie ewangelii istniało zanim on zaczął swoją posługę. Zanim narodził się Pan Jezus Chrystus, mówili o niej prorocy Starego Testamentu, była głoszona Izraelowi na pustyni, uwierzył w nią i zgodnie z nią postępował Abraham (Rz 1,1-2; 2 Tm 3,15; Hbr 4,2; Gal 3,6-9).

Nowy Testament opisuje ewangelię jako nadzieję Izraela, a Paweł i wszyscy, którzy przyjęli i uwierzyli w tę ewangelię, utożsamiali swoją wiarę z wiarą Abrahama oraz wiernych mężczyzn i kobiet Izraela z dawnych czasów (Dz 26,6-7; 28,20; Rz 4,11; Gal 3,29).

Dzieło Jezusa miało …potwierdzić obietnice dane ojcom. I aby poganie wielbili Boga za miłosierdzie (Rz 15,8-9 BW). Ewangelia/dobra nowina jest taka, że Bóg przez Chrystusa wypełnia obietnice złożone Abrahamowi i Izraelowi, a tym samym otwiera drogę zbawienia, aby wszyscy mężczyźni i kobiety mogli mieć życie wieczne w Jego Królestwie na tej ziemi (Dz 13,32-39).

Powstanie z martwych, doświadczenie fizyczne, to wielka nadzieja uświęcona w Bożych obietnicach, a wiara w to powstanie znajduje się w samym sercu prawdziwej ewangelii (1 Kor 15,20-26; Ps 71,20-21; Iz 26,19; J 11,21-27). Abraham miał wiarę w powstanie z martwych, co pokazuje List do Hebrajczyków 11,13-19. Wykazują to szczególnie dwa wydarzenia w jego życiu. Księga Rodzaju 15 pokazuje Abrahama pytającego: jak będę mógł się upewnić, że otrzymam go [kraj] na własność? (w. 8). Otrzymuje zapewnienie, że chociaż umrze w starości dobrej (BG), Bóg zawarł z nim przymierze, by dać mu jego wieczne dziedzictwo (ww. 15-18). Księga Rodzaju 22 zawiera historię o tym, jak Abraham był przygotowany, by złożyć w ofierze swojego syna Izaaka, okazując tym samym swoją wiarę w zmartwychwstanie (Hbr 11,19).

O Królestwie Bożym

Gdy Filip głosił ewangelię ludziom w Samarii, ważną częścią była dobra nowina o królestwie Bożym (Dz 8,12). Było to konieczne, żeby ludzie wiedzieli o Królestwie i rozumieli je, zanim zostaną ochrzczeni. To Królestwo było tym samym, w które uwierzył i którego wyczekiwał Abraham, i które zostało opisane w obietnicach danych mu przez Boga (Rdz 12,1-3; 13,14-17; rozdz. 15). Abraham oczekiwał, że Królestwo będzie na ziemi, jak można zobaczyć na podstawie Listu do Rzymian 4,13: Albowiem nie od wypełnienia prawa została uzależniona obietnica dana Abrahamowi i jego potomstwu, że będzie dziedzicem świata, ale od usprawiedliwienia z wiary. Szczepan, pierwszy męczennik, zwraca uwagę na to, że Abraham wciąż oczekuje spełnienia obietnic złożonych przez Boga w odniesieniu do ziemskiego Królestwa: Nie dał mu jednak w posiadanie ani piędzi tej ziemi. Obiecał tylko, że da ją w posiadanie jemu… (Dz 7,5). List do Hebrajczyków 11,39-40 potwierdza, że Abraham odziedziczy to ziemskie Królestwo w przyszłości razem z wiernymi wierzącymi.

I obchodził Jezus całą Galileę, […] głosząc Ewangelię o królestwie, podobnie jak jego uczniowie (Mt 4,23; Łk 9,2-11). Gdy miał się narodzić, anioł ogłosił: Ten będzie wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego. I da mu Pan Bóg tron jego ojca Dawida. I będzie królował nad domem Jakuba na wieki, a jego królestwu nie będzie końca (Łk 1,32-33). Oto jest ogniwo łączące z potomkami Abrahama, pokazujące, że Królestwo będzie Królestwem wiecznym rządzonym przez Chrystusa.

Jezus uczył swoich naśladowców, by modlili się: Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie (Mt 6,10), mając te same oczekiwania, co Abraham. Równocześnie z nauczaniem, Jezus czynił cuda, które były zapowiedzią tego, jakie będzie Królestwo. Niewidomi otrzymywali wzrok, głusi słyszeli, chromi chodzili, choroby były uleczane; wskrzeszał nawet umarłych. Biedni byli traktowani sprawiedliwie, głodni byli karmieni. Nawet wiatr i fale były posłuszne jego głosowi.

Jego nauczanie pokazywało mężczyznom i kobietom, jak żyć i oddawać cześć Bogu. Był to przedsmak Królestwa, o którym mówili prorocy ( Iz 35; Ps 37,11; Ps 72; Mi 4,1-4).

O imieniu Jezusa Chrystusa

Aby żyć na wieki w tym cudownym Królestwie, konieczne będzie pokonanie śmierci. Śmierć jest karą za grzech, a każdy poza Chrystusem zasługuje na to, by umrzeć (Rdz 3,17-19; Rz 5,12). Jak mówi Paweł: zapłatą za grzech jest śmierć; lecz dalej mówi też: lecz darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym (Rz 6,23 BW). Dlatego właśnie Chrystus mówi: Abraham, ojciec wasz, rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień – ujrzał go i ucieszył się (J 8,56). Abraham cieszył się na ten czas, gdy Syn Boży przez swoje bez grzeszne życie umożliwi pokonanie śmierci. List do Hebrajczyków potwierdza, że Jezus przyszedł, żeby rozprawić się z grzechem, a w jego ofierze nasze grzechy zostają wybaczone (Hbr 9,11.12.26; 10,10). Jezus nie umarł zamiast nas, ale jego ofiara jest środkiem, dzięki któremu nasze grzechy zostają wybaczone, a my możemy zostać uczynieni nieśmiertelnymi (1 Kor 15,3-4; 20-23). Paweł naucza, że to właśnie wiara w Królestwo i dzieło Jezusa prowadzi do chrztu w zbawcze imię Jezusa (Rz 6,1-6), a w chrzcie zostajemy przyłączeni do Abrahama i jego wiary (Gal 3,26-29).

Tak więc, ewangelia, która jest głoszona od tysięcy lat, daje wszystkim mężczyznom i kobietom nadzieję życia wiecznego w Królestwie Bożym na ziemi pod panowaniem Jezusa Chrystusa.

BG: Biblia Gdańska; BW: Biblia Warszawska; pozostałe cytaty: Biblia Tysiąclecia, wyd. IV

1. Co to jest ewangelia