Podstawowe zasady biblijne

Boże obietnice

Ulotka ta została przygotowana przez redakcję miesięcznika Testimony w celu zachęcenia do studiowania biblijnych zasad, zarówno samodzielnie jak i w eklezji. Więcej ulotek z tej serii można znaleźć na stronie polskich chrystadelfian:

prawdybiblijne.com

Prawdziwa nadzieja zbawienia w Jezusie Chrystusie, nadzieja ewangelii, zasadza się na obietnicach danych przez Boga w Biblii. Apostoł Piotr opisuje je jako drogocenne i największe obietnice, przez które możemy stać się uczestnikami Boskiej natury, czyli życia wiecznego (2 P 1,4).

Obietnica to zobowiązanie jednaj osoby wobec drugiej, gwarantujące, że coś się zrobi lub da w przyszłości. Obietnice Boga dotyczą przyszłości, zarówno rodzaju ludzkiego, jak i świata, który stworzył. W przeciwieństwie do ludzkich obietnic, które mogą być i często są łamane, Boże obietnice nie mogą zawieść. Aby jednak stały się skuteczne dla jakiejkolwiek osoby, musi ona w nie wierzyć; jako termin biblijny, wiara oznacza przekonanie o Bożych obietnicach, których centrum stanowi Pan Jezus Chrystus.

Wyrażenie „dać słowo” ma ten sam sens co „obiecać”. W Piśmie Bóg daje Swoje słowo odnośnie przyszłości z całą mocą obietnicy. Wszystkie proroctwa w Biblii odnoszące się do przyszłości są zatem w pewnym sensie obietnicami. Lecz te zasadnicze obietnice, które stanowią ewangelię łączą się z przymierzami, czyli wiążącymi umowami. Szczególnie godne uwagi jest to, że Wszechmocny Bóg, Stworzyciel nieba i ziemi, był gotowy zawrzeć przymierza ze śmiertelnymi mężczyznami i kobietami i potwierdzić je uroczystymi przysięgami, a to właśnie zapisuje Biblia.

Początek obietnic

Miłosierny zamiar Boga, by wybawić grzesznych mężczyzn i kobiety, znajduje swój wyraz natychmiast po upadku Adama i Ewy – w tym oto oświadczeniu: Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie [węża] i niewiastę [Ewę], pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę (Rdz 3,15). Chociaż enigmatyczne, słowa te przepowiadają konflikt między dobrem a złem, który zostanie rozwiązany przez zwycięstwo Zbawiciela danego przez Boga, czyli obiecanego nasienia (potomka) Ewy.

Z biegiem czasu niegodziwość człowieka doprowadziła do tego, że Bóg zesłał na ziemię karę w postaci potopu. Następnie jednak Bóg złożył drugą obietnicę wiernemu Noemu: Nie będę już więcej złorzeczył ziemi. […] Będą zatem istniały, jak długo trwać będzie ziemia: siew i żniwo, mróz i upał, lato i zima, dzień i noc (8,21-22). Ta obietnica trwania ziemi została potwierdzona przez przymierze zawarte przez Boga z całym ciałem (wszystkimi istotami żywymi), którego symbolem była tęcza (9,11-13).

Boże obietnice złożone Abrahamowi

Następnym wielkim etapem rozwoju w odkrywaniu Bożych obietnic dla przyszłości były obietnice złożone Abrahamowi (pierwotnie Abramowi). Został on wezwany przez Boga, około 2000 r. p.n.e., do opuszczenia swojego domu w Mezopotamii i odbycia podróży do Kanaanu, który miał być później znany jako Ziemia Obiecana. Dane mu przez Boga obietnice miały zdumiewająco szeroki zakres:

Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię. […] Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi.

(Rdz 12,2-3).

Podnieś teraz oczy swe, a spojrzyj. […] Wszystkę bowiem ziemię, którą ty widzisz, dam tobie, i nasieniu twemu aż na wieki.

(Rdz 13,14-15 BG).

Spojrzyj teraz ku niebu, a zlicz gwiazdy, będzieszli je mógł zliczyć; i rzekł mu: Tak będzie nasienie twoje.

(Rdz 15,5 BG).

Wiara Abrahama w ostatnią z tych obietnic od Boga sprawiła, że poczytano mu to ku sprawiedliwości (BG); innymi słowy, jego grzechy zostały wybaczone z powodu jego wiary (w. 6; por. Rz 4,3; Ga 3,6; Jk 2,23).

Obietnice te raz jeszcze skupiały się na obiecanym nasieniu, potomku wywodzącym się od Abrahama, ostatecznie objawionym jako Pan Jezus Chrystus (Ga 3,16). Rozmnożenie tego nasienia jak gwiazdy na niebie odnosi się do mnogości ludzi ze wszystkich wieków, którzy mieli uzyskać zbawienie przez Jezusa przez uwierzenie w te same obietnice (Dn 12,3; Hbr 11,12-13).

Bóg poparł Swoje obietnice wobec Abrahama przymierzami, najpierw obiecując jego nasieniu (potomstwu) ziemię Izraela (Rdz 15,18), a potem kolejnym przymierzem, że będzie ich Bogiem. Znakiem tego pośród naturalnych potomków Abrahama, narodu Izraela, był rytuał obrzezania (Rdz 17,1-14). Wreszcie Bóg przypieczętował wszystkie Swoje obietnice i przymierza uroczystą przysięgą:

Przysiągłem na siebie samego, mówi Pan: […] będę ci błogosławił obficie i rozmnożę tak licznie potomstwo twoje jak gwiazdy na niebie […] i w potomstwie twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi.

(Rdz 22,16-18 BW).

Obietnice te, powtórzone następnie Izaakowi i Jakubowi (Izraelowi), stanowią absolutny fundament ewangelii zbawienia (Ga 3,8-9). Dla Abrahama i wszystkich wiernych konieczne jest, żeby powstali z martwych, jak Jezus, gdyż wtedy dopiero będą się nimi cieszyć (Dz 24,14-15; 26,6-8).

Boże obietnice złożone Dawidowi

Prawie 1000 lat po Abrahamie, gdy jego potomkowie, naród Izraela, stali się królestwem w obiecanej im ziemi, Bóg złożył dalsze doniosłe obietnice królowi Dawidowi: Wzbudzę po tobie potomka twojego, […] utwierdzę tron jego królestwa na wieki. Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem (2 Sm 7,12-14). Również i te obietnice zostały potwierdzone przez Boga przymierzem oraz przysięgą (Ps 89,4-5) i zostały powtórzone przez anioła Gabriela przy zwiastowaniu narodzin Jezusa (Łk 1,32-33).

Boże obietnice złożone Jezusowi

Wszystkie te obietnice skupiają się na Jezusie, Synu Bożym (Dz 13,32-33; Rz 15,8-9; 2 Kor 1,19-20), i tak oto Nowy Testament zaczyna się słowami: Księga o rodzie Jezusa Chrystusa, syna Dawidowego, syna Abrahamowego (Mt 1,1 BG). Lecz są też inne obietnice w Starym Testamencie skierowane bezpośrednio do niego.

Na przykład, Jezus osobiście otrzymuje obietnicę panowania w Królestwie Bożym: Żądaj ode Mnie, a dam Ci narody w dziedzictwo i w posiadanie Twoje krańce ziemi (Ps 2,8). Wyniesiony do tronu Bożego w niebie, Jezus otrzymuje potwierdzenie przysięgą, że będzie kapłanem, czyli pośrednikiem dla wszystkich wierzących: Siądź po mojej prawicy, […] Pan przysiągł: […] Tyś Kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka (Ps 110,1-4; 1 Tm 2,5; Hbr 5,5-10).

Boże obietnice dla nas

Wprawdzie Boże obietnice nie mogą się nie spełnić, jednak dla nas jako jednostek są one uzależnione od naszej wiary, naszego przymierza z Jezusem Zbawicielem przez chrzest, a także od cierpliwego dążenia do pobożności: Bo wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa. […] Jeżeli zaś należycie do Chrystusa, to jesteście też potomstwem Abrahama i zgodnie z obietnicą – dziedzicami (Ga 3,27-29). Przez uwierzenie i postępowanie odpowiednie do Bożych obietnic możemy otrzymać życie wieczne i udział w cudownych błogosławieństwach Królestwa Bożego, które ma przyjść na tę ziemię.

BG: Biblia Gdańska; BW: Biblia Warszawska; pozostałe cytaty: Biblia Tysiąclecia, wyd. IV

1. Boże obietnice